Nasıl da şükretmeliymişiz her şeye..
Esenlerin kalabalığına, park yeri bulamayışımıza, fırında ki kızarMamış ekmeğe, markette ki kuyruğa, mahallenin küçücük parkına, salıncak sırasına...
Sadece sağlıklı oluşumuz ne kadar yeterliymiș mutlu olmak için ve sağlık ne kadar da kıymetli bir zenginlikmiş.
Daha nice basit şeylerin değerininin farkında değilmişiz.
Sarılmak mesela çok basit bir eylem. İnsan sevdiklerine sarılır ve sıklıkla da izin almaz.
Samimi sohbetlerimiz örneğin, en sıkısını kapı önlerinde tam da ayrılacakken yapıtlarımız. Bir kafede oturup bir çay içebilmek nasıl da keyifli bir sosyalleşme haliymiş. Biranönce koşup evimizin konforuna kavuşma istegi ne kadar da gereksizmiş, arkadaşlarımızla biraz daha zaman geçirmek varken.
İş hayatımızda ki her bir problem ne kadar da problem değilmiş.
Bize emir verenler, yönetenler de en az biz kadar acizmiș. Ne onlar ne biz farkındaymışız onların da bir felaket karşısında ne derece telaşa kapılabileceklerinin.
Korkmak, ne kadar içten yaralayan bir duygu olabiliyormuş insan hayatında, özellikle de kendinden ziyade sevdikleri ya da ardında bırakacaklarının hayati riski olunca.
Yaşlılarımız çocukmuş, gençlerimizin bazıları ise... neyse..
Saçlarımızın dağınıklığı ne kadar da dert değilmiş. Kıyafetlerimizin kalitesi ne kadar önemsizmiş. Üst üstte 3 gün de giyilebilirmiş aynı pantolon ve aslında bir montla da bahar gelirmiș. O kadar ayakkabı ve çantaya gerek yokmuş, onlar sadece bizim doymak bilmez gözlerimiz içinmiş.
Ağaçlar önemliymiş ama yemyeşil ağaçlar ve onların var olabilecekleri alanlar olmalıymış evlerimizin bahçelerinde. Evet bahçeleri olmalıymış evlerimizin, şöyle salıncaklı ve mümkünse kaydıraklısından. Bir de çardak olsa mesela ne iyi olurdu şimdi. Biraz nefes alırdık hepimiz. Hepimiz eşit olurduk bir ölçüde.
Demek temel düzeyde eşitlik de önemliymiş. Daha eşit olanlara da bu musibet bulaşabilirmiş onlara da yasaklar konabilirmiş ama hayat havuzlu bahçelere çok daha kolay sığıyormuş.
Kırılmak ve kırmak için çok kısaymış hayat ve hayat o kadar ciddiye alınacak bir oyalanma yeri değilmiş.
Zaman kendimizi disipline etme zorunluluğu hallerimizde tam bir komutanmış tepemizde bekleyen. 'Uyan, hazırlan, işe git, hadi, acele et, ahhh bak kaçırdın metroyu gitti kesin 15 dakika, her sabah aynı telaşa kapılacağına 15 dakika erken çıksana şu evden' diyen.
Çıkma, 15 dakika önce çıkma, metroyu kaçır, ya da o gün ütüsüz olsun gömleğin, saçlarını taramadan çık, makyaj yapma, kapatma yüzünde ki lekeleri, daha güzel olmaya çalışma, ya da ol, ne istersen onu yap ama dertlenme, dert etme.
Alarmlı hayatın esareti kalkınca saatin kaç olduğu umrunda olmazmış. Kahvaltını 7'de yapmak zorunda değilmişsin, ayak üstü etmene hiç gerek yokmuş, oturup rahatça yiyebilirmişsin. Sadece pazar günü yapabilirken ne kıymetliydi değil mi? Şimdi perşembenin pazardan ne farkı var ve birbirinden farksız günlerin ne çok sıkıcı.
O halde ileri yaștakilerimize, sözüm ona en değerlilerimize getirelim sözü. Bizden yaşça ilerde olan, genellikle evde olan yaş almışlarımız neler hissediyormuş. Hepimiz ne çok meşgulmüşüz, o akşamı onlarla geçirecek vaktimiz olmuyormuş bir türlü. Onlarınsa bolca vakti varmış kapı çalsın da gelelim diye bekleyebilecekleri ya da telefonları varmış asla sesini kısmadıkları, hiçbir koşulda meşgule atmadıkları. Şimdi bolca vaktimiz var ama birlikte olmamız yasak.
Biz, en çok, bizi en samimi, en içten, en karşılıksız sevenlerimizi ihmal etmişiz dünya telaşı uğruna.
-Değişecek miyiz sence Yüce Korona?
-Elbette hayır!
-Nasıl olur, çok akıllandık biz.
-insanoğlu çabuk unutur ve çok çabuk alışır :)
How we should be thankful to everything .. To the crowd of the people, to the lack of parking space, to the bread in the oven, to the bread, to the queue in the market, to the tiny park of the neighborhood, to the swing line ...
Just how healthy we were was enough to be happy, and how valuable health was.
We were not aware of the value of many more simple things. Hugging, for example, is a very simple action. Man hugs his loved ones and often does not get permission.
Our sincere chats, for example, are the works most often when they will leave right in front of the doors. How pleasant it is to be able to sit in a cafe and have a tea. How unnecessary the desire to run and get to the comfort of our home before, while having some more time with our friends.
How many problems were not every problem in our business life. Those who ordered and managed us were just as weak as we were. Neither they nor we were aware of how far they could be caught in the face of a disaster.
Being afraid can be a feeling that hurts in human life, especially when there is a vital risk of what they love or leave behind rather than themselves.
Our elders were children, some of our young people ... whatever ..
How much trouble was the mess of our hair. How insignificant was the quality of our clothes. It could be worn for 3 days in a row, and spring came with a coat. There was no need for so many shoes and bags, they were just for our insatiable eyes.
Trees were important, but there must have been lush trees and areas where they could exist in the gardens of our homes. Yes, our houses should have had gardens, with swings and slides, if possible. For example, what would be good if there was a gazebo. We all breathe a little. We would all be equal to some extent.
So basic equality was also important. Those who were more equal could be caught in this misfortune, and bans could be imposed on them, but life would fit in poolside gardens much easier.
Life was too short to break and break, and life was not a place to linger so seriously. Time is a complete commander in our situations where we have to discipline ourselves. Those who say, "Wake up, get ready, go to work, come on, hurry, ahhh look, you missed the subway.
Don't get out, get out 15 minutes ago, miss the subway, or get that ironless that day, get out of combing your hair, do not make up, blemishes on the face, don't try to be more beautiful, or be what you want, but don't worry, don't worry.
He wouldn't care what time it was when the alarm life was captured. You didn't have to have breakfast at 7, no need to sit on your feet, you could sit and eat comfortably. What was precious when he could only do it on Sunday, right? Now what's Thursday different from the market, and how boring are the days without each other.
So let's bring it to our advanced ones, supposedly, to our dearest. What did our older people, who are older than us, who are usually at home, feel. How busy we all were, we don't have time to spend that evening with them. If they had plenty of time to knock on the door, they could wait to come, or they never had their phones, and they never got busy, and under no circumstances were they busy. We now have plenty of time, but we are forbidden to be together. We have neglected our lovers most, most sincere, sincere and most unrequited for the sake of the world.
- Do you think we will change, Supreme Corona?
-Of course no!
-What happens, we were so smart.
-insanoğlu forgets quickly and gets used to it very quickly :)
